652. درباره عبداللهبنسبأ گفتهاند كه وى، يهودى بود و در زمان عثمان ايمان آورد (روايت طبرى و ديگران)، اما عبداللهبنوهب در زمان خلافت عمربنخطاب در كشور گشايىهاى او شركت مىكرد.
ابنحجر در «الاصابه» در شرح حال وى مىگويد:
وى در فتح عراق با سعدبنابىوقّاص بود و طبرى در تاريخ خود گفته است: «سعد وى را به همراه مضارب عجلى و گروهى ديگر فرستاد و ضراربنخطاب را به فرمان عمر بر آنان گماشت تا به سوى كسانى بروند كه به جنگ با آنان برخاسته بودند». 1
3. عبداللهبنسبأ درباره اميرمؤمنان غلو كرده، وى را خدا مىخواند يا دستكم - بنا بر روايت سيف - او را از خلفاى گذشته برتر مىدانست و مىگفت كه وى وصى رسول الله(ص) و « دابّة الارض» است؛ ولى عبداللهبنوهب راسبى، اميرمؤمنان(ع) را كافر مىدانست و به او جز (جاحد) 2 چيزى نمىگفت!
4. عبداللهبنوهب از رهبران خوارج بود، اما عبداللهبنسبأ خارجى (از خوارج) به شمار نمىرفت تا چه رسد به اينكه از سران آنان باشد.
5. اميرمؤمنان عبداللهبنسبأ را به آتش سوزاند يا به مدائن تبعيد كرد و وى تا هنگام شهادت آن حضرت در آنجا ماند و جز بر پايه اخبارى ضعيف، به جاى ديگرى نرفت، اما عبداللهبنوهب، بر پايه همه اخبارى كه از پيكار نهروان نقل كردهاند، در همين جنگ كشته شد.
ابن حجر در «لسان الميزان» مىگويد: عبداللهبنراسب از سران حروريه بود كه كسانى او را در كتابهاى ضعيفان ياد كردهاند. او در