28
گفت: ما هر چه داريم، از ائمّه است.
گفتم: بر منكرش لعنت. ما كه هيچ، همۀ عالم طفيل وجود اين انوار پاكند، ولى چه ربطى به حرف ما دارد؟
من مىگويم طواف، عالىترين مظهر نشان دادن توحيد و توجّه به خداست. چرا نام و ياد خدا را تكرار نكنيم؟ يك شيعه لبنانى را ديدم كه از حفظ، فرازهاى عرفانى و عاشقانۀ دعاى كميل را در طواف مىخواند.
گفت: من حتّى در طواف هم نام امامها را تكرار مىكنم تا شكّ نكنم.
گفتم: آيا واقعاً ائمۀ معصوم، آن هم فقط هفت امام اوّل، براى اين هستند كه با نامشان عدد طوافهاى خود را بشماريم؟ اين بىمعرفتى نسبت به مقام امامان است.
گفت : مگر نبايد ما به اهل بيت، متوسّل شويم؟
گفتم: بحث توسّل جداست. مىگويم بهانه دست اينها ندهيم. اگر هم نام مبارك ائمه را تكرار مىكنى، لااقل آهسته، نه با فرياد، تا تهمت به ما نزنند.