27
بهانۀ تهمت (توسل)
در «حجر اسماعيل» نشسته بود و زار زار گريه مىكرد و با صداى بلند فرياد مىزد: «يا اباالفضل...».
گفتم: چرا خداى اباالفضل را صدا نمىزنى؟ اينجا خانۀ خداست.
گفت: اباالفضل، باب الحوائج است، حاجت مىدهد.
گفتم: حاجت دهنده، خداست. اوليا و ائمّه، واسطه و شفيعند.
گفت: من هم به همين جهت، قمر بنىهاشم را صدا مىزنم.
گفتم: لااقل، مراعات مصلحت كن. اينها از همين كارهاى ما سوژۀ تبليغاتى پيدا مىكنند و به ما نسبت شرك مىدهند و مىگويند: كنار كعبه و بيت الله هم، غير خدا را صدا مىزنند.