231اسلام، براى پيشرفت و گسترش خود، نيازى به كشتار و خون‌ريزى و خشونت ندارد، چه اينكه خداوند خطاب به پيامبرش مى‌فرمايد:

اُدْعُ إِلىٰ سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ جٰادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ وَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ (نحل:125)

با حكمت و اندرز نيكو، به راه پروردگارت دعوت نما! و با آنها به روشى كه نيكوتر است، استدلال و مناظره كن؛ پروردگارت، از هر كسى بهتر مى‌داند چه كسى از راه او گمراه شده و او به هدايت‌يافتگان داناتر است.

2. دشمنى وهابيت با متكلمان اسلامى

فرقه وهابيت، در راستاى مخالفت با اسلام و مسلمين، در برابر متكلمان اسلامى، موضعى خصمانه گرفته‌اند و آنها را اهل بدعت، و روش كلامى را منهج جاهليت قلمداد مى‌نمايند و به طور كلى، استدلال متكلمان را بدعت ¹ و آنان را اهل ضلال ناميده‌اند ² و در نهايت آنان را مشرك خوانده‌اند. ³ابن تيميه مى‌گويد:

متكلمان از نظر علم، مانند «عبدالله بن ابى‌اسرح» هستند كه