129 معنا و تفسير قرآن، آگاهى كامل داشته باشد؛ زيرا علم او نسبت به آن علوم، جنبه الهى دارد و از پيغمبر اسلام(ص) به او مىرسد. آرى، چنين علمى است كه مىتواند به طور كامل، مورد اعتماد مردم قرار گيرد و مىتوان در فهم حقايق اسلام بر آن تكيه كرد.
با عنايت به مطالبى كه درباره امامت ذكر گرديد و در حالى كه علما و متكلمان شيعه و سنى، امامت را رياست عامه در امور دين و دنيا مىدانند و پيروى و متابعت از امام را بر همه امت، مانند پيروى از پيامبر(ص) واجب مىدانند 1، وهابيت درباره امامت كه مقامى الهى است، نظر خاصى دارد كه در قالب نقدهاى زير به آنها اشاره مىشود:
1. تنزل مقام امامت
وهابىها مقام امامت را به حدى تنزل دادهاند كه حتى اطاعت از امام فاسق و ظالم را واجب مىدانند. ابنتيميه، اطاعت از امام فاسق و جابر را مساوى با اطاعت خدا دانسته و مىگويد:
مسلمانى كه از امامش ظلم و جور و اعمال ناشايست ببيند، بايد بر آن صبر كند و اعتراضى از خود نشان ندهد و اگر صبر نكرد و بر او به اندازه يك وجب خروج كند و بميرد، به مرگ جاهليت (كفر) مرده است.
او در ادامه اضافه مىكند:
اگر امير و امامى منحرف گرديد و به دين و سنت رسول