126

فصل پنجم: وهابيت و امامت

امامت در لغت به معناى پيشوايى و رهبرى است و هر كسى كه متصدى رهبرى گروهى شود، «امام» ناميده مى‌شود؛ خواه در راه حق باشد و يا در راه باطل؛ چنان‌كه در قرآن كريم، واژه أَئِمَّةَ الْكُفْرِ (توبه: 12) درباره سران كفار به كار رفته است. همچنين كسى كه نمازگزاران به او اقتدا مى‌كنند، «امام جماعت» ناميده مى‌شود.

در اصطلاح علم كلام، امامت عبارت است از «رياست همگانى و فراگير بر جامعه اسلامى، در همه امور دينى و دنيوى». ¹ به عبارت ديگر،