110 خدايا دوست بدار كسى را كه او را دوست دارد و دشمن بدار كسى را كه او را دشمن بدارد.
ه) هيثمى در «مجمع الزوائد» پس از نقل حديث مىگويد: «رجاله ثقات» 1؛ «رجال حديث، همگى مورد اطمينان هستند».
همچنين، عده ديگرى از محدثان در كتابهاى خود، اين روايت را ذكر كردهاند كه عبارتند از: ابنماجه در «سنن» 2، و نسائى در «السنن الكبرى» 3، ابنشيبه در «مصنف»، 4 «ابويعلى» در مسند 5 و طبرانى در «المعجم الكبير». 6البته در كتابهاى ديگر نيز اين حديث، بهطور گسترده ذكر شده كه در اينجا مجالى براى بيان همه آنها نيست.
بنابراين، با توجه به اينكه اكثر علماى علم حديث، روايت غدير را بدون هيچگونه حساسيتى ذكر كردهاند و از نظر سند هم، آن را صحيح دانسته و هيچگونه خدشهاى در آن ننمودهاند، اما ابنتيميه نسبت به اين حديث، اينهمه مضطرب و پريشان عمل كرده و با حساسيت خاص و حرفهاى مملو از اضطراب با آن برخورد نموده است. آيا اينگونه برخورد با روايات رسول الله(ص) جز اين است كه ملاك ابنتيميه در پذيرش روايات آن حضرت، حُب و بغض و خواهشهاى نفسانى