977پنجم : از حضرت صادق عليه السلام منقول است كه دست خود را به سوى آسمان بلند كرد و گفت :

رَبِّ لَاتَكِلْنِي إِلىٰ نَفْسِي طَرْفَةَ عَيْنٍ أَبَداً ، لَاأَ قَلَّ مِنْ ذٰلِكَ وَلَا أَكْثَرَ ¹ .

ششم : و نيز از آن حضرت مروى است كه اين كلمات را مى‌گفت:

ارْحَمْنِي مِمَّا لَاطاقَةَ لِي بِهِ ، وَلَا صَبْرَ لِي عَلَيْهِ ² .

هفتم : از حضرت صادق عليه السلام منقول است كه بگو:

اللّٰهُمَّ إِنِّي أَسْأَ لُكَ بِجَلالِكَ وَجَمالِكَ وَكَرَمِكَ، أَنْ تَفْعَلَ بِي كَذا وَكَذا ³.

هشتم : از فضل بن يونس منقول است كه حضرت امام موسى عليه السلام به من فرمود كه :

بسيار بگو:

اللّٰهُمَّ لَاتَجْعَلْنِي مِنَ الْمُعَارِينَ ، وَلَا تُخْرِجْنِي مِنَ التَّقْصِيرِ ⁴ .

يعنى خدايا قرار مده مرا از كسانى كه ايمانشان عاريه و غير ثابت است، يا آنكه قرار مده مرا از كسانى كه آنها را به خودشان واگذاشته‌اى، مانند ستورى كه مهارش را به گردنش افكنند و او را رها كنند به چرا كه هر كارى خواهد بكند و هر كجا خواهد برود ، و بيرون مكن مرا از تقصير، يعنى چنان مكن كه من خود را مقصّر ندانم، بلكه چنان باشم كه هميشه خود را مقصّر درگاه تو بدانم .

نهم : از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام مروى است كه: حق تعالى آمرزيد مردى از اهل باديه را به سبب اين دو كلمه كه دعا كرد به آن :

اللّٰهُمَّ إِنْ تُعَذِّبْنِي فَأَهْلٌ لِذٰلِكَ ⁵ أَ نَا ، وَ إِنْ تَغْفِرْ لِي فَأَهْلٌ لِذٰلِكَ ⁶ أَ نْتَ ⁷ .

دهم : از داوود رقّى مروى‌است كه گفت : مى‌شنيدم از حضرت صادق عليه السلام كه بيشتر چيزى كه الحاح مى‌كرد به آن در دعا مى‌خواند خدا را به حقّ پنج تن، يعنى رسول خدا و امير المؤمنين وفاطمه و حسن و حسين صلوات اللّٰه عليهم ⁸ .