929كن ¹، و بر روى آتش گرم و نرم كن، و چند قطره در گوش كه درد مى‌كند بريز ² .

ايضاً براى درد سر : بخواند بر قدح آبى : أَ وَ لَمْ يَرَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضَ كٰانَتٰا رَتْقاً فَفَتَقْنٰاهُمٰا وَ جَعَلْنٰا مِنَ الْمٰاءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ أَ فَلاٰ يُؤْمِنُونَ ³، پس بياشامد آن را ⁴ .

و روايت شده كه: هرگاه كسالت يا صُداع عارض حضرت رسول‌اللّٰه 9 مى‌گشت دستها را مى‌گشود و فاتحه و معوّذتين مى‌خواند و به‌صورت مى‌كشيد، پس برطرف مى‌شد از آن‌حضرت درد ⁵ .

و نيز از براى رفع صُداع : دست بكشد بر سر او و بگويد :

إِنَّ اللّٰهَ يُمْسِكُ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضَ أَنْ تَزُولاٰ وَ لَئِنْ زٰالَتٰا إِنْ أَمْسَكَهُمٰا مِنْ أَحَدٍ مِنْ بَعْدِهِ إِنَّهُ كٰانَ حَلِيماً غَفُوراً ^{6 7} .

و از ربيع الأبرار نقل است كه: مأمون را در طرطوس صُداعى عارض شد و به هيچ وجه علاج آن نشد ، قيصر روم كلاهى براى او فرستاد و نوشت براى او : شنيدم خبر صُداع تو را ، اين كلاه را فرستادم كه بر سر گذارى تا درد ساكن شود ، مأمون ترسيد كه در آن زهرى تعبيه كرده باشد ، امر كرد بر سر حاملش نهادند ، ديد ضررى به او نرسانيد ، پس امر كرد بر سر كسى ديگر كه صُداع داشت نهادند دردش ساكن شد ، آن وقت مأمون آن كلاه را بر سر خود گذاشت دردش ساكن گشت ، تعجّب نمود ، آن را شكافت ديد كه در آن نوشته است :

بِسْمِ اللّٰه الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ كَمْ مِنْ نِعْمَةٍ لِلّٰهِ فِي عِرْقٍ ساكِنٍ ، حٰم عسق ، لَا يُصَدَّعُونَ عَنْها وَلَا يُنْزِفُونَ ، مِنْ كَلامِ الرَّحْمانِ خَمَدَتِ النِّيرَانُ ، وَلَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلّا بِاللّٰهِ ،

وَجٰالَ نَفْعُ الدَّوَاءِ فِيكَ كَمايَجُولُ ماءُ الرَّبِيعِ فِي الْغُصْنِ ⁸