923

باب سيّم ادعيه و عوذات آلام و اسقام

در ادعيه و عوذات آلام و اسقام و عِلل اعضاء و تب و غيره

سيّد ابن طاووس در مهج الدّعوات نقل كرده از سعيد بن ابى الفتح قمى كه در واسط ساكن بود ، گفت : مرا مرضى عظيم بود كه طبيبان از علاج آن عاجز بودند، و پدرم مرا به دار الشّفا برد و طبيبان و ساعور كه مقدّم ترسايان باشد در طب جمع كرد براى معالجۀ من ، پس ايشان فكر كردند و گفتند كه : اين مرض را غير از خدا كسى نمى‌تواند علاج كند ، از اين سخن شكسته دل و غمناك شدم، و كتابى از كتابهاى پدرم برداشتم كه چيزى از آن مطالعه نمايم ، در پشت آن كتاب ديدم نوشته كه: از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام مروى است كه پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود كه : هركه را مرضى باشد بعد از نماز صبح چهل بار بگويد : بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ ، الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعالَمِينَ ، حَسْبُنَا اللّٰهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ ، تَبَارَكَ اللّٰهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ ، وَلَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلّا بِاللّٰهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ ، و دست بر آنجا كه علّت باشد بمالد از آن صحّت يابد و حضرت عزّت او را شفا بخشد .

پس من صبر كردم چون صبح شد فريضه را بجا آوردم، و چهل نوبت اين دعا را خواندم، و دست بر آن محل مى‌ماليدم ، پس خداى تعالى آن مرض را از من رفع نمود ، و من نشسته بودم و مى‌ترسيدم كه مبادا برگردد ، تا سه روز بدين حال بودم باز نگرديد ، بعد از آن پدرم را خبر دادم به اين قصّه ، پس شكر خدا را بجا آورد، و براى بعضى از اطبّاء كه ذمّى بود آن را نقل كرد ، پس آن طبيب نزد من آمد و مرض را ديد كه برطرف شده ، در همان حال مسلمان شد و كلمۀ شهادت گفت و اسلامش نيكو گرديد ¹ .

و شيخ كفعمى در مصباح فرموده كه : هرگاه در تو علّتى باشد دست بمال به موضع سجدۀ خود و بمال آن را بر موضع علّت هفت مرتبه در عقب هر نماز فريضه و بگو :

يَا مَنْ كَبَسَ الْأَرْضَ عَلَى الْماءِ وَسَدَّ الْهَواءَ بِالسَّماءِ وَاخْتارَ لِنَفْسِهِ أَحْسَنَ الْأَسْماءِ صَلِّ عَلَىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَافْعَلْ بِي كَذا وَكَذا وَارْزُقْنِي وَعافِنِي مِنْ كَذا وَكَذا ² .