651أَخِيهِ ، وَبِحَقِّ وُلْدِهِ الطَّاهِرِينَ ، اجْعَلْها شِفاءً مِنْ كُلِّ دَاءٍ ، وَأَمَاناً مِنْ كُلِّ خَوْفٍ ، وَحِفْظاً مِنْ كُلِّ سُوءٍ .

پس تسبيح را بر جبين خود بگذارد ، پس اگر در صبح چنين كند در امان خدا باشد تا شام، و اگر در شام چنين كند در امان خدا باشد تا صبح ¹ .

و در روايت ديگر منقول است كه: هركه از پادشاهى يا غير او ترسد چون از خانه بيرون آيد چنين كند، تا حرزى باشد او را از شرّ ايشان ² .

مؤلّف گويد كه : مشهور ميان علما آن است كه: خوردن گل و خاك مطلقا جايز نيست، مگر تربت مقدّسۀ امام حسين عليه السلام به قصد شفا، بى‌قصد لذّت، بقدر نخودى، بلكه احوط آن است كه به قدر عدسى باشد ، و خوب است كه تربت را در دهان بگذارد و بعد از آن جرعه‌اى از آب بخورد و بگويد : اللَّهُمَّ اجْعَلْهُ رِزْقاً وَاسِعاً ، وَعِلْماً نَافِعاً ، وَشِفَاءً مِنْ كُلِّ دَاءٍ وسُقْمٍ ³ .

علّامۀ مجلسى رحمه الله فرموده : احوط آن است كه مهر و تسبيح و تربت آن حضرت را نخرند و نفروشند، بلكه به هديه و بخشش بدهند، و در برابر آنها اگر تراضى كنند بى آنكه اوّل شرط كرده باشند شايد بد نباشد، چنانچه در حديث معتبر از حضرت صادق عليه السلام منقول است كه: هركه خاك قبر امام حسين عليه السلام را بفروشد چنان است كه گوشت آن حضرت را فروخته و خريده باشد ⁴ .

مؤلّف گويد كه : شيخ ما محدّث متبحّر ثقة الإسلام نورى رحمه الله در دار السّلام نقل فرموده كه : روزى يكى از برادران من به خدمت مرحومه والده‌ام رسيد، مادرم ديد كه تربت امام حسين عليه السلام را در جيب پايين قباى خود گذاشته ، مادرم او را زجر كرد كه اين بى‌ادبى است به تربت مقدّسه، چه آن كه بسا شود در زير ران واقع شود و شكسته گردد ، برادرم گفت : چنين است كه فرمودى و تا به حال دو مهر شكسته‌ام ، و لكن عهد كرد كه مِن بعد در جيب پايين نگذارد ، پس چند روزى از اين قضيّه گذشت علّامه والدم در خواب ديد بدون آن كه از اين مطلب اطّلاع داشته باشد، كه مولاى ما حضرت ابو عبداللّٰه الحسين عليه السلام به زيارت او تشريف آورد و در اطاق كتابخانه نشست و ملاطفت و مهربانى بسيار كرد و فرمود : بخوان پسران خود را بيايند تا آنها را اكرام كنم ،