227واگذارد او را كه ضايع شود و هلاك گردد و دست او را نگيرد، پس به تحقيق كه درآويخته به شاخه‌اى از آن ، و كسى كه عذرخواهى كند از او بدكارى، پس نپذيرد عذر او را، آنگاه عقوبت نكند او را بقدر بدى او بلكه بيفزايد بر آن، پس به تحقيق كه درآويخته به شاخه‌اى از آن ، و كسى كه جدائى اندازد ميان شوهرى با زنش، يا پدر با فرزندش، يا برادر با برادرش، يا خويشى با خويشش، يا ميان دو همسايه، يا ميان دو رفيق، يا دو خواهر، پس به تحقيق كه درآويخته از آن به شاخه‌اى ، و كسى كه سخت بگيرد بر تنگدستى و حال آنكه مى‌داند تنگدستى او را پس بيفزايد بر غيظ او بلاى او، پس به تحقيق كه درآويخته از آن به شاخه‌اى ، و كسى كه بر او دَينى باشد پس منكر شود آن را بر صاحبش و تعدّى كند بر او تا آن كه باطل كند دَين او را، پس به تحقيق كه درآويخته از آن به شاخه‌اى ، و كسى كه جفا كند يتيمى را، و آزار رساند او را، و مال او را تباه كند، پس به تحقيق كه درآويخته به شاخه‌اى از آن ، و كسى كه داخل شود در عِرض برادر مؤمن خود، و وادارد مردم را بر آن، پس به تحقيق كه درآويخته به شاخه‌اى از آن ، و كسى كه آوازه‌خوانى كند به قِسْمى از خوانندگى كه برانگيزاند در آن خواندن بر معاصى، پس به تحقيق كه درآويخته به شاخه‌اى از آن ، و كسى كه بنشيند بشمرد كارهاى قبيح خود را در جنگها، و انواع ستم خود را بر بندگان خدا، و افتخار كند بر آن، پس به تحقيق كه درآويخته به شاخه‌اى از آن ، و كسى كه همسايه‌اش مريض شده پس او را عيادت نكرد، محض استخفاف به شأن او، پس به تحقيق كه درآويخته به شاخه‌اى از آن ، و كسى كه همسايه‌اش مُرد، پس مشايعت نكرد جنازۀ او را به جهت خوار بودن او در نظرش، پس به تحقيق كه درآويخته از آن به شاخه‌اى ، و كسى كه اعراض كند از مصيبت زده و جفا كند او را، محض حقارت و كوچكى او در نزدش، پس به تحقيق كه درآويخته از آن به شاخه‌اى ، و كسى كه عاق كند پدر و مادر خود يا يكى از دو را، پس به تحقيق كه درآويخته به شاخه‌اى از آن ، و كسى كه پيش ايشان را عاق كرده بود و خوشنود نكرد ايشان را امروز، و حال آنكه قدرت دارد بر آن، پس به تحقيق كه درآويخته به شاخه‌اى از آن ، و همچنين هركس بكند كارى از ساير اقسام شر را، پس به تحقيق كه درآويخته به شاخه‌اى از آن ، و قَسَم به آنكه مرا به راستى به پيغمبرى فرستاده كه درآويختگان به شاخه‌هاى درخت طوبىٰ بلند مى‌كند ايشان را آن شاخه‌ها به سوى بهشت .

آنگاه رسول خدا صلى الله عليه و آله نظر خود را به جانب آسمان انداخت اندكى و مى‌خنديد و مسرور بود ،