97بهشت است؟ گريه براى اهل بهشت چه ثمرى دارد؟
در پاسخ سؤال نخست يادآور مىشويم: مذهب شيعه مذهب حق طلبى و عدالت جويى و جهاد و مبارزه در اين راه است و هرگز مذهب گريه و ناله نيست، ولى در عين حال بهسان پيامبر گرامى و يارانش براى عزيزان از دست رفته متأثر مىشوند و قلوب آنان از عاطفه به اهل بيت(ع) موج مىزند و آثار خود را در زندگى مىگذارد.
به تعبيرى ديگر، سرودن اشعار مذهبى همراه با اظهار عواطف و تأثر، نوعى همدردى و همراهى با شهيدان راه حق است و از اين طريق، خواهان حفظ مكتب آنهاست؛ مكتبى كه اساس آن را فداكارى در راه دين و تن ندادن به ذلت و خوارى تشكيل مىدهد. اگر اين مجالس تعطيل شود و ياد شهدا در هر سال تجديد نگردد، مكتب ايثار و شهادت به فراموشى سپرده مىشود. شيعيان با برپا كردن مجالس سوگوارى در ماههاى محرم و صفر، منطق حسين بن على(ع) را كه منطق همه شهداست، احيا مىكنند.
درباره پرسش دوم خاطر نشان مىسازيم : گريه بر امام حسين(ع) نه به خاطر اين است كه اكنون در بهشت به سر مىبرد، مسلّماً از اين جهت بايد خوشحال و شادمان باشيم، گريه ما به خاطر آن ظلمها و ستمهايى است كه بر وى روا داشته شد و دردانه پيامبر(ص) با لب تشنه با 72 تن از ياران و خاندانش در كنار نهر آب جان سپرده است. گريه پيامبر بر عموى خويش حمزه، نه به خاطر اين بود كه او با فرشتگان همنشين است، بلكه به خاطر ستم ددمنشانهاى است كه بر او روا داشته بودند و هند جگرخوار، همسر ابوسفيان دستور داده بود شكم او را پاره كنند و جگرش را بيرون آورند تا به دندان خويش آن را بسايد.
اكنون دامن سخن را كوتاه مىكنيم. سخن درباره فلسفه شهادت امام حسين(ع) كه با آن اسلام را نجات داد، مجال ديگرى مىطلبد.