86داده كه قدر و منزلت آنها والا گردد و نام او در آنها ياد شود، در آن خانه‌ها بامدادان و شامگاهان تسبيح خدا مى‌گويند».

اكنون بايد ديد مقصود از آن بيوت چيست؟ مسلّماً بيت غير از مسجد است؛ زيرا بيت از بيتوته، به معنى شب را به پايان رساندن» است و اگر به مسكن انسان بيت مى‌گويند، از آن روست كه انسان در آنجا شب را به صبح مى‌رساند.

قرآن، هر جا كه دربارۀ معبد و پرستشگاهِ جمعى مسلمانان سخن مى‌گويد، لفظ «مسجد» يا «مساجد» را به كار مى‌برد و لذا اين واژه در قرآن 28بار به صورت جمع و مفرد به كار رفته است، در حالى كه هرگاه قرآن از «مسكن» و «مأوى» سخن به ميان آورد، از واژه «بيت» به صورت جمع يا مفرد بهره مى‌گيرد. لذا اين واژه 66بار در قرآن در همين مورد به كار رفته است. نتيجه اين كه در زبان قرآن «بيت» و «مسجد»، مصداقاً يكى نبوده، و يكى شمردن آن دو، مدعايى بى دليل است.

به طور مسلّم، مقصود از اين بيوت، بيوت انبيا و اوليا و انسان‌هاى وارسته است كه در آنها، صبح و شام، خدا را تسبيح مى‌گويند. جلال‌الدين سيوطى، از انس بن مالك نقل مى‌كند: زمانى كه رسول خدا(ص) آيۀ «فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللّٰهُ أَنْ تُرْفَعَ» را در مسجد تلاوت كرد، فردى از ياران رسول خدا (ص) به پا خاست و پرسيد: مقصود از اين خانه‌ها چيست؟ پيامبر (ص) فرمود: خانه‌هاى پيامبران. در اين هنگام ابوبكر برخاست و گفت: اى پيامبر خدا، اين خانه (اشاره به خانۀ على و فاطمه) از همين خانه‌هاست كه خدا رخصت بر رفعت و بالا بردن منزلت آنها داده است؟ پيامبر (ص) فرمود: آرى از برترين آنهاست». ¹تا اين جا روشن شد كه مقصود از بيوت خانه‌هاى پيامبران است