148خبيث از طيب; و منافق از مؤمن بازشناسى نشوند و براى انجام اين هدف دو كار صورت مىدهد:
الف. از طريق امتحان و آزمايش، مؤمنان واقعى را از منافقان مشخص مىسازد و به اين راه با اين جمله اشاره مىكند:
«مٰا كٰانَ اللّٰهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلىٰ مٰا أَنْتُمْ عَلَيْهِ حَتّٰى يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ» و بهترين راه براى جداسازى اين گروه، امتحانهاى الهى در ميدان جهاد است.
ب. گروهى از رسولان را از پس پرده غيب آگاه مىسازد، تا آنان از اين طريق اين افراد را باز شناسند و به اين مطلب با اين جمله اشاره مىكند: «وَ مٰا كٰانَ اللّٰهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَ لٰكِنَّ اللّٰهَ يَجْتَبِي مِنْ رُسُلِهِ مَنْ يَشٰاءُ».
اين جمله حاكى از آن است كه خدا برخى از رسولان را براى آگاه ساختن از غيب برمىگزيند و اين خود دليل بر آگاهى آنان از غيب است.
اگر در مفاد آيه دقت كنيم، خواهيم ديد كه اين فضيلت از آن همه پيامبران نيز نيست، بلكه از آن گروه برگزيدهاى از آنان مىباشد و لفظ «مِنْ رُسُلهِ» بر اين مطلب گواهى مىدهد؛ زيرا لفظ «مِنْ» در آن به معنى تبعيض و انتخاب است. معنى جمله «يَجْتَبى مِنْ رُسُلِهِ» اين است كه از رسولان خود انتخاب مىكند.
***
2. «عٰالِمُ الْغَيْبِ فَلاٰ يُظْهِرُ عَلىٰ غَيْبِهِ أَحَداً* إِلاّٰ مَنِ ارْتَضىٰ مِنْ رَسُولٍ فَإِنَّهُ يَسْلُكُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ رَصَداً». 1