38 باشد و براى اجابت درخواستى نزد اين مقام، به آن فرد توسل شود، در حالى كه او غايب است، آن صاحب مقام با كرم خويش و به دليل توسل به آن فرد، خواسته را اجابت مى‌كند. يعنى ممكن است ذكر نام محبوب يا فرد داراى منزلت، موجب اجابت دعا شود.

تفاوتى ميان توسل، استغاثه و طلب شفاعت و مانند آن نيست. معناى توسل اين است كه انسان در حاجتى كه دارد به رسول خدا روى مى‌كند. ممكن است انسان براى رفتن به درگاه خداوند به كسى متوسل شود كه نزد خدا منزلت دارد. ¹

دوم: توسل به رسول خدا(ص) پس از خلقت ايشان و در دوران حيات مبارك آن حضرت است. گروهى از حديث‌شناسان، از جمله «نسائى» و «ترمذى» نقل كرده‌اند كه «عثمان بن حنيف» روايت مى‌كند: مردى نابينا نزد پيامبر(ص) آمد و عرض كرد: «از خدا بخواه كه بينا شوم». آن حضرت فرمود: «اگر بخواهى برايت دعا مى‌كنم و اگر بخواهى مى‌توانى صبر پيشه كنى كه برايت بهتر است». آن مرد گفت: «برايم دعا كن». سپس رسول خدا به او فرمودند: «وضو بگير و دو ركعت نماز بخوان و آن‌گاه بگو:

اللّهُمَّ إنِّي أَتَوَجَّهُ إلَيكَ بِنَبِيّكَ مُحَمَّدٍ نَبِيِّ الرَّحمَةِ يا مُحَمَّد إنِّي تَوَجَّهتُ بِكَ إلى رَبِّي فِي حاجَتِي لِتَقضِيَ لِي اللّهُمَّ شَفِّعهُ فيّ. ²