37 «حاكم نيشابورى» آن را نقل كرده است. وى با سند صحيح از عمر بن خطاب نقل مىكند كه رسول خدا(ص) فرمود: وقتى حضرت آدم(ع) آن ترك اولى را مرتكب شد، به خدا عرض كرد: «خدايا! به حق محمد از تو مىخواهم كه مرا بيامرزى». خداوند به او فرمود: «محمد را كه هنوز نيافريدهام؛ چگونه او را مىشناسى؟» حضرت آدم عرض كرد: «وقتى مرا با دست خود آفريدى و روحت را در من دميدى، سرم را بلند كردم و نام او را ديدم كه بر ستونهاى عرش نوشته شده است. به همين دليل فهميدم كه او نزد تو محبوبترين آفريدههاست». خداوند فرمود: «درست گفتى! او محبوبترين است. حال كه به او متوسل شدى، تو را بخشيدم. اگر محمد نبود، تو را نمىآفريدم».
اين روايت را «طبرانى» با اين اختلاف نقل كرده كه خداوند مىفرمايد: «او از نوادگان تو و آخرين پيامبر است». 1
«سبكى» مىگويد: وقتى طبق حديث صحيح غار، توسل به اعمال - كه از آفريدههاى خداوند است - جايز باشد، توسل به رسول خدا(ص) به طريق اولى جايز است. معمولاً وقتى كسى نزد يك صاحب مقامى، منزلت داشته