92 چنين بيان كرده است:
أَ فَتُؤْمِنُونَ بِبَعْضِ الْكِتٰابِ وَ تَكْفُرُونَ بِبَعْضٍ فَمٰا جَزٰاءُ مَنْ يَفْعَلُ ذٰلِكَ مِنْكُمْ إِلاّٰ خِزْيٌ فِي الْحَيٰاةِ الدُّنْيٰا وَ يَوْمَ الْقِيٰامَةِ يُرَدُّونَ إِلىٰ أَشَدِّ الْعَذٰابِ وَ مَا اللّٰهُ بِغٰافِلٍ عَمّٰا تَعْمَلُونَ (بقره: 85)
آيا شما به پارهاى از كتاب [تورات] ايمان مىآوريد و به پارهاى كفر مىورزيد؟! پس جزاى هر كس از شما كه چنين كند، جز خوارى در زندگى دنيا چيزى نخواهد بود، و روز رستاخيز ايشان را به سختترين عذابها باز برند، و خداوند از آنچه مىكنيد، غافل نيست.
پيروان اين بدعت، روايت نقل شده از پيامبر(ص) را كه مىفرمايد: «وقتى شما را به كارى امر كردم، هر اندازه را كه در توان شما بود انجام دهيد» اينگونه تفسير مىكنند كه فرد مسلمان مىتواند به هر اندازه از احكام دين كه در توان دارد، عمل كند. اين در حالى است كه منظور رسول خدا(ص) در اين روايت امور مستحب است؛ چرا كه امور واجب را - جز به هنگام ضرورتهايى كه شرع تعيين مىكند - نمىتوان رها كرد. ضرورتهاى شرعى نيز محدود هستند. بنابراين وظيفه عالمان دينى جلوگيرى از رواج اين بدعت است. زمينههاى همكارى ميان دانشمندان و مبلغان در اين عرصه نيز بسيار فراوان است.
4. قراردادن مسلمانان به عنوان مصاديق آياتى كه درباره كفار و مشركان نازل شده، از ديگر بدعتهاى گمراهكننده است. برخى فقط به اين دليل كه گروهى از مسلمانان با برخى از رويكردها مخالف هستند يا مرتكب معصيت و امور منكرند، آنان را به كفر و شرك متهم مىكنند. به خدا سوگند بلايى بدتر از اين وجود ندارد كه مسلمانى معتقد باشد بسيارى از مسلمانان مشرك شدهاند و آيه وَ مٰا يُؤْمِنُ أَكْثَرُهُمْ بِاللّٰهِ إِلاّٰ وَ هُمْ مُشْرِكُونَ ؛ «و بيشتر آنها به