83
الدنيا أعمي؛ أي فاقد البصيرة »
1
؛ «يعنى در اين دنيا كور و فاقد بصيرت خوانده شود».
م) همچنين در تأويل آيه: ( وَ مَكَرُوا وَ مَكَرَ اللّٰهُ وَ اللّٰهُ خَيْرُ الْمٰاكِرِينَ ) (آلعمران: 54) مىگويد:
ومكر الله استدراجه للعباد من حيث لايعلمون. 2
و مكر خدا به معناى عذاب ناگهانى خدا براى بندگان است از راهى كه نمىدانند.
ن) او در تأويل آيه: ( قٰالَ لاٰ تَخٰافٰا إِنَّنِي مَعَكُمٰا أَسْمَعُ وَ أَرىٰ ) (طه:46) مىگويد:
... و معني اسمع واري ادراك مايجري بينهما و بينه بحيث لايخفي عليه سبحانه من خافية و ليس بغافل عنهما. 3
...و معناى مىشنوم و مىبينم [از خداوند متعال ]درك آن چيزى است كه بين آن دو و بين خداوند جارى مىشود به حيثى كه براى او چيزى مخفى نمانده و از آن دو غافل نيست.
س) شوكانى در تفسير آيه: ( ثُمَّ اسْتَوىٰ عَلَى الْعَرْشِ ) (رعد: 3) مىگويد: