86تركت شيئاً فاجتنبوه، فترك الشىء لا يدلّ على منعه وانّما يدل على جواز تركه فقط. فالنبى(ص) حين ترك صلاة الضحى دلّ تركه لها على انّها جائزة؛ إذ لو كانت واجبة ما تركها، وكذلك تركه رفع يديه فى الدعاء احياناً يدلّ على جواز تركه لا على انّه ممنوع. ¹ترك شىء دليل بر منع آن نيست؛ زيرا نهى به حساب نمى‌آيد، وخداوند متعال مى‌فرمايد: «وآنچه را كه رسول براى شما آورده اخذ كنيد واز آنچه نهى كرده دست برداريد»، ولى نفرموده: وآنچه را ترك كرده دست برداريد. پيامبر(ص) فرمود: هرگاه شما را به چيزى امر كردم به قدر استطاعت خود آن را انجام دهيد، وهرگاه شما را از چيزى نهى كردم، آن را اجتناب نماييد، ولى نفرموده: هرگاه چيزى را ترك كردم شما نيز ترك كنيد؛ بنابراين ترك چيزى دليل بر منع آن نيست بلكه تنها دلالت بر جواز ترك آن مى‌كند. لذا پيامبر(ص) هنگامى كه نماز ضحى را ترك كرد، اين ترك دلالت مى‌كند كه آن نماز جايز است؛ زيرا اگر واجب بود آن را ترك نمى‌كرد. همچنين ترك بالا بردن دو دست هنگام دعا در برخى از اوقات از جانب پيامبر(ص)، دليل بر جواز ترك آن است نه اينكه دليل بر ممنوعيت باشد.