30 رِعٰايَتِهٰا) (حديد: 27)

ودر دل كسانى كه از او پيروى كردند رأفت ورحمت قرار داديم؛ ورهبانيّتى را كه بدعت گذاردند، ما بر آنان مقرّر نداشته بوديم؛ گرچه هدفشان جلب خشنودى خدا بود، ولى حقّ آن را رعايت نكردند.

مذمت اهل كتاب به جهت بدعت‌گذارى

بدعت به معنايى كه گذشت -يعنى افزودن چيزى بر دين ويا كاستن از آن- فعلى حرام است؛ زيرا تشريع مخصوص خداوند است، وجز به اذن ومشيّت خداوند كسى حق ندارد در حوزه تشريع وارد شود. قرآن كريم اهل كتاب را نكوهش مى‌كند كه چرا علماى دين خود را بى‌چون وچرا اطاعت مى‌كردند، وآنان را ارباب خويش بر گزيده بودند، خداوند مى‌فرمايد: اِتَّخَذُوا أَحْبٰارَهُمْ وَ رُهْبٰانَهُمْ أَرْبٰاباً مِنْ دُونِ اللّٰهِ . (توبه: 31)

علماى يهود، مردم را به عبادت خود دعوت نمى‌كردند، ومردم نيز آنان را پرستش نمى‌نمودند، ليكن حرام خداوند را حلال وحلال الهى را حرام مى‌كردند، ومردم آنان را اطاعت مى‌نمودند. اين‌گونه اطاعت در حقيقت پرستش آنان بود. ¹همچنين درباره نصارا مى‌فرمايد:

(وَ رَهْبٰانِيَّةً ابْتَدَعُوهٰا مٰا كَتَبْنٰاهٰا عَلَيْهِمْ ...) (حديد: 27)

ورهبانيتى كه آن را بدعت گذاردند، ما آن را برايشان ننوشته بوديم...