68در «شرح مقنع» 1 (ص495) عين همين عبارات آمده است؛ اما در اين كتاب مطلب زير نيز آمده است: دار قطنى از ابنعمر نقل مىكند:
پيامبر(ص) فرمودند: «كسى كه حج بگزارد و پس از مرگ من قبرم را زيارت كند، گويا كه مرا در زمان حياتم زيارت كرده است». در روايت ديگرى آمده است: «هركس قبرم را زيارت كند، شفاعت از او بر من واجب مىشود.»
با وجود سختگيرى و دقت فراوان دار قطنى در نقل حديث، مىبينيم وى نيز همچون ديگر بزرگان نقاد و حديثشناس، اين حديث را مىپذيرد. سبكى نيز اين مسئله را در «شفاء السقام» تبيين مىكند.
آنچه در بالا آمد، سخنان پيروان امام احمد بن حنبل و تمسكجويان به سنت و محبت پيامبر(ص) است. در اينجا برخى از ادله توسل را كه برگرفته از سنت صحيح است، بيان مىكنيم:
جواز توسل و نيكويى اين عمل، براى هر ديندارى آشكار است. گويا كه روى آوردن به درگاه خدا با توسل به پيامبران، اوليا و مقربان درگاهش، امرى فطرى است كه در نهاد انسان قرار گرفته است. به همين دليل پيروان پيامبران در هر زمانى به آن پيامبر توسل پيدا مىكردند. در روز قيامت نيز مردم به سوى انبيا مىروند تا به دليل منزلتى كه دارند، برايشان شفاعت كنند؛ هرچند خداوند از رگ گردن نيز به انسانها نزديكتر است.
توسل به پيامبر(ص) پيش و پس از وجود آن حضرت در دنيا و نيز پس از