33 نصيحت مىكنم كه زبانت را از ناسزاگويى به مسلمانان پاك گردانى. اگر شنيدى فردى اعتقاد دارد كه استغاثه به غير از درگاه خداوند نيز اثر دارد، به او راه درست را نشان بده. براى او دلايل مربوط به بىتأثيرى غير خداوند را بيان كن. اگر از پذيرش حق خوددارى كرد، او را تكفير كن؛ اما اجازه ندارى اكثريت مسلمانان را تكفير كنى. 1
يكى از معاصران 2 سخنان «ابنتيميه» را درباره توسل نقل مىكند؛ اما از صاحب اين گفتار نام نمىبرد و از جانب خويش هرچه بخواهد به آن مىافزايد. وى با اين كار در صدد است تا جواز توسل به پيامبر(ص) را انكار كند و با نظر عموم مسلمانان مخالفت ورزد. اما همين فرد، زمانى كه با آثار فراوانى از صحابه پيامبر(ص) مواجه مىشود و درمىيابد كه آنان به پيامبر(ص) تبرك مىجستهاند، براى توجيه اين سخن، ادعايى شگفتانگيز مىكند؛ او ميان تبرك و توسل تفاوت مىگذارد! ادعايى كه هيچ يك از پيشينيان مطرح نكردهاند. وى مىگويد: تبرك جستن، در واقع براى اميدوار شدن به برگرفتن خير دنيايى است و همانگونه كه گفته شد، تبرك، تمناى خير فورى است؛ برخلاف توسل كه با دعا همراه مىشود و فقط به همراه دعا استفاده مىشود.
پاسخ ما اين است: همچنانكه تبيين شده، ظاهر توسل اين است كه به همراه دعا استفاده نمىشود. ادله آن را نيز بيان مىكنيم.
ياران رسول خدا(ص) از تبرك به ايشان براى تمناى دنيا و آخرت استفاده كردهاند. در صحيح نقل شده كه فردى لباس رسول خدا(ص) را از ايشان درخواست كرد. پيامبر(ص) نيز وارد خانه شد تا آن را براى مرد بياورد. برخى از