1) . تنازع اين است كه دو عامل به يك معمول بازگردد؛ مانند: «ضربتُ و أكرمتُ زيداً». در واقع هر دو فعل ضربتُ و أكرمتُ درباره زيد است. شرح ألفيه ابن‌مالك، ج2، ص92. ابن‌تيميه مى‌گويد: نزاع بر سر اين است كه با توسل به انبيا از خدا درخواست مى‌شود يا اينكه به آنها سوگند ياد مى‌شود؟ ميان سؤال (درخواست كردن) و اقسام (سوگند دادن) تفاوت است؛ زيرا انسان سائل، فردى متضرع و ذليل است و به ابزارى چنگ مى‌زند كه متناسب با اجابت كردن باشد. قاعدة جليلة في التوسل و الوسيلة، ص65. اما نظر بنده اين است كه سوگند دادن خداوند نيز امرى ثابت و درست است. بخارى، مسلم، احمد و ديگران روايت كرده‌اند كه پيامبر(ص) فرمودند: «إنّ مِن عِبادِاللهِ مَن لَو أقسمَ عَلَى الله عَزَّوَجَلَّ لأبَرَّهُ» «بندگان خداوند اگر خداوند را سوگند دهند، خدا حاجت آنان را برآورده مى‌سازد». همچنين احمد، مسلم و ديگران روايت كرده‌اند: «رَبَّ اشعث أغبر مدفوع بالأبواب لو أقسم على الله لأبره». در جاى ديگر مسلم، بخارى و ديگران روايت كرده‌اند كه رسول خدا فرمود: «ألا أخبركم بأهل الجنة؟ كُلُّ ضَعيفٍ مُستَضعَفٍ لَو أقسَمَ عَلَى اللهِ لأبَرَّهُ ألا أخبِرُكُم بأهلِ النّارِ؟ كُلُّ عُتُلٍّ جَوّاظٍ مُتِكَبِّر» بنابراين همه بر جايز بودن سوگند دادن خداوند اتفاق نظر دارند. ر.ك: براءة الحنيفيين، ج1، ص282. بى‌ترديد توسل، با سوگند دادن خداوند تفاوت مى‌كند. بنابراين پيروان ابن‌تيميه دليلى براى مخالفت با مباح بودن توسل - كه نظر ابن‌تيميه نيز مباح بودن آن است - در دست ندارند؛ بلكه بايد آنان جايز بودن سوگند دادن خداوند به انسان‌هاى آبرومند و داراى جايگاه را نيز جايز بدانند.