1) . ايشان [رسول خدا] وسيله تو و وسيله حضرت آدم(ع) بوده و هست. ابن حجر مى‌گويد: عبدالرحمان بن زيد بن اسلم فردى ضعيف و غير موثق و از راويان طبقه هشتم است (ص340). امير مؤمنان منصور دوانيقى در مسجد رسول خدا(ص) با مالك بن انس مناظره مى‌كرد. مالك به او گفت: اى امير مؤمنان! در اين مسجد صدايت را بلند نكن؛ زيرا خداوند به گروهى رسم ادب را آموخته: يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاٰ تَرْفَعُوا أَصْوٰاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ وَ لاٰ تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ ؛ «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! صداى خود را فراتر از صداى پيامبر نكنيد، و در برابر او بلند سخن مگوييد [و فرياد نزنيد]». (حجرات: 2) همچنان‌كه گروهى را اين‌گونه ستوده است: إِنَّ الَّذِينَ يَغُضُّونَ أَصْوٰاتَهُمْ عِنْدَ رَسُولِ اللّٰهِ أُولٰئِكَ الَّذِينَ امْتَحَنَ اللّٰهُ قُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوىٰ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ عَظِيمٌ ؛ «آنها كه صداى خود را نزد رسول خدا كوتاه مى‌كنند، همان كسانى هستند كه خداوند دل‌هايشان را براى تقوا خالص نموده، و براى آنان آمرزش و پاداش عظيمى است». (حجرات: 3) در آيه ديگر، گروهى را نكوهش كرده و فرموده است: إِنَّ الَّذِينَ يُنٰادُونَكَ مِنْ وَرٰاءِ الْحُجُرٰاتِ أَكْثَرُهُمْ لاٰ يَعْقِلُونَ ؛ «(ولى) كسانى كه تو را از پشت حجره‌ها بلند صدا مى‌زنند، بيشترشان نمى‌فهمند». (حجرات: 4) حرمت پيكر رسول خدا نيز مانند حرمت رسول خدا در زمان حيات ايشان است. وقتى ابو جعفر منصور ديد كه خوار شده است، خطاب به مالك گفت: اى ابا عبدالله! رو به قبله بايستم يا رو به رسول خدا(ص)؟ مالك به او پاسخ داد: چرا از او روى بگردانى، حال آنكه ايشان در روز قيامت وسيله تو و وسيله پدرت آدم عليه السلام براى روى آوردن به درگاه خداست؟ رو به قبر ايشان نما و از او طلب شفاعت كن تا شفاعت او نزد خداوند پذيرفته شود. خداوند مى‌فرمايد: وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً ؛ «و اگر گناهكاران هنگامى كه به خود ستم مى‌كردند (و فرمان‌هاى خدا را زير پا مى‌گذاردند)، به نزد تو مى‌آمدند و از خدا طلب آمرزش مى‌كردند و پيامبر هم براى آنها استغفار مى‌كرد، خدا را توبه‌پذير و مهربان مى‌يافتند». (نساء: 64) زرقانى در شرح خود بر «المواهب اللدنية»، ج8، ص314 مى‌گويد: اين روايت را ابوالحسن على بن فهر در كتاب خود با عنوان «فضائل مالك» نقل كرده است. حافظ ابوالفضل عياض از طرق اين روايت است. وى در «الشفا» اين حكايت را به سندى نقل مى‌كند كه اشكالى ندارد؛ بلكه گفته مى‌شود سندش صحيح است. بنابراين به چه دليل اين روايت دروغ است، در حالى‌كه در ميان راويان آن، كذاب يا جعل كننده‌اى وجود ندارد. (به نقل از براءة الحنيفيين، ج1، ص228 به بعد). شيخ عبدالله صديق پس از بيان مطالبى مى‌گويد: «حقيقت اين است كه اين حكايت ضعيف است. مالكى‌ها به مقتضاى اين روايت عمل كرده و معتقد به جواز توسل به پيامبر(ص) شده‌اند. هيچ يك از مالكى‌ها حتى معتقد به مكروه بودن اين عمل نيست؛ چه برسد به حرمت توسل جستن. در كتاب «الرد المحكم المتين» سخن ابن‌حاج، صاحب «المدخل»، امام قاسم عقبانى، امام ابن‌عرفه، عشار الشار مساحى و ديگر علما و بزرگان مالكى را نقل كرده‌ام. (الإتحافات، ص39)