22گريه‌ام گرفت. آنگاه فرمود:

يا ابا مُحَمَّد، لَو رَأيتَ ابا عَبدِاللهِ(ع) عِندَ المَوتِ لَرَأيتَ عَجَباً. فَتَحَ عَينَيهِ ثُمَّ قالَ: اجمَعُوا كُلَّ مَن بَيني وَ بَينَهُ قَرابَةٌ. فَما تَرَكنا احَداً إلاّ جَمَعناهُ. فَنَظَرَ إلَيهِم ثُمَّ قال: إِنَّ شَفاعَتَنا لا تَنالُ مُستَخِفّاً بِالصَّلاةِ. ¹

ابومحمد! اگر ابا عبدالله(ع) را هنگام وفات مى‌ديدى، رفتار شگفت‌آورى مشاهده مى‌كردى. ايشان چشمانشان را گشوده، فرمودند: هر كس را كه ميان من و او خويشاوندى است، گرد آوريد. ما احدى را وانگذارده، مگر اينكه او را گرد آورديم. امام به آن‌ها نگريسته، فرمود: به يقين شفاعت ما به سبك شمارندۀ نماز نمى‌رسد.

در برخى از گزارش‌هاى همين روايت آمده است كه امام صادق(ع) در ادامۀ كلام خويش فرمود:

وَ لَم يَرِد عَلَينا لِلحَوضِ مَن يَشرِبُ بِهذِهِ الأشرِبَةِ، فَقالَ لَهُم بَعْضُهُم: أىُّ اشرِبَةٍ هِي؟ فَقالَ: كُلُّ مُسكِرٍ.

و كسى كه از اين نوشيدنى‌ها بنوشد در حوض كوثر به حضور ما نمى‌رسد. برخى از حاضران پرسيدند: و آن، چه نوشيدنى‌هايى است؟ امام(ع) فرمود: هر نوشيدنى مست‌كننده.

كوثر

اگر «كوثر» مفهوم خير كثير را برساند، حضرت حميده از جمله مصاديق بارز و آشكار آن بوده است؛ چرا كه در پرتو اين بانوى بزرگ، امام موسى بن جعفر(ع) پا به صحنۀ آفرينش نهاد. شايسته است در اينجا به ماجراى ولادت مولانا موسى بن جعفر(ع) اشاره‌اى داشته باشيم. آن ولى اعظم الهى در روز يكشنبه، ² هفتم ماه صفر سال 128 يا 129 هجرى در منطقۀ «ابواء» - حد فاصل بين مكه و مدينه - عالم وجود را به ولادتش مزين ساخت. ³