50
وَ تَنْسَوْنَ أَنْفُسَكُمْ إِلَى أَنْ قَالَ (ص) يَا ابْنَ مَسْعُودٍ فَلَا تَكُنْ مِمَّنْ يُشَدِّدُ عَلَى النَّاسِ وَ يُخَفِّفُ عَلَى نَفْسِهِ يَقُولُ اللَّهُ تَعَالَى لِمَ تَقُولُونَ ما لا تَفْعَلُونَ.» 1
- آرامش و وقار روحانى، ادب و عفت كلام و سخن زيبا، سعه صدر و بررسى امور زائران و عوامل و خدمه، كاروان را همچون يك كشتى آرام به پيش مىبرد.
- روحانى در مواجهه با زائران سبقت در سلام، لبخند، دلجوئياز آنان و استفاده از تعابيرى همچون "خسته نباشيد، خوش آمديد، قبول باشد، مهمان خدا و رسول خدا(ص)" توأم با تواضع را پيشه خود كند.
- احترام متقابل روحانى، معين و معينه و ارج نهادن به زحمات يكديگر در انظار عمومى زائران از ضرورياتى است كه هيچگاه نبايد از آن غفلت كرد. امام راحل ميفرمود: اگر تمام انبيا و پيامبران در يك جا جمع شوند با هم توافق نظر دارند و اختلافى بين آنان پيش نميآيد زيرا هدف همۀ آنان آشنا كردن مردم با خداوند و بيان معارف است.
- بايد از احتياطهاى بى موردى كه سبب ميشود زائر به حالت وسواس و ترديد بيفتد و از لذت عبادت و طواف محروم شود،جداً پرهيز كرد. اين نكته اصولى را نبايد فراموش كرد كه در بيان احكام و تكاليف بايد از سختگيرى مفرط پرهيز كرد. زيرا خداوند فرمود:
«يُريدُ اللَّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَ لا يُريدُ بِكُمُ الْعُسْرَ»، وقَالَ رَسُولُ اللَّهِ(ص): «بُعِثْتُ إِلَيْكُمْ بِالْحَنَفِيَّةِ السَّمْحَةِ