93به پاكى آن يقين داشته باشد، ديگر فرقى ندارند كه از چه زمينى باشد و يا از كدام بخشى از زمينهاى جهان، زيرا همه زمينها در جواز سجده مساوى مىباشند و هيچ امتيازى از اين جهت بر يكديگر ندارند. در واقع سجده بر زمين پاك مانند مراعات كردن پاكى لباس و بدن و جايگاه نماز از سوى نمازگزار است. مسلمان بايد براى خويش خاك پاك را برگزيند كه در وطن و در سفر بر آن سجده نمايد، به خصوص در سفر، زيرا اطمينان به پاكى هر زمينى كه در آن فرود مىآيد و آن را به عنوان سجدهگاه مىگزيند براى او ممكن نيست.
مسروق بن اجدع كه از تابعين و فقيه بزرگى بود، و ثاقت او مورد اتفاق، در سفرهايش آجر خام (گل خشك) را همراه خود مىبرد و بر آن سجده مىكرد. چنانكه اين روايت را حافظ وثقه امام اهل سنت و مورد اعتماد آنان در عصر خويش، ابوبكر بن ابى شيبه با دو سند نقل كرده است كه: هنگامى كه مسروق به سفر مىرفت به همراه خود آجر خامى را مىبرد كه در كشتى بر آن سجده نمايد. 1
اصل اولى در نزد شيعه همين است، و اين اصل پيشينهاى در زمان صحابه و تابعين داشته است.
اصل دوم قاعده اعتبار و ارزش و برترى برخى از زمينها بر برخى ديگر است و آن اينكه مكه مكرمه به عنوان حرم امنى قرار داده شده و مردم جهت انجام حج از راههاى دور به سوى آن روى مىآورند و انجام مناسك در آن واجب گشته. همچنين برشمردن مدينه منوره به عنوان حرمى الهى و محترم و قرار دادن احكامى در سنت پيامبر در ارتباط با حرمت آن و اهلش و خاكش و كسى كه درآن فرود مىآيد و كسى كه در آن دفن مىشود، همه اينها به جهت اضافه و انتساب آن به خداوند است و اينكه مدينه پايتخت و اقامتگاه خاتم پيامبران حضرت محمد(صلى الله عليه وآله وسلم) مىباشد.
بنابراين سزاوار است كه سؤالهاى ذيل را مطرح كنيم:
چه چيزى پيامبر را واداشت كه بر فرزندش امام حسين(عليه السلام) بگريد و