106 وَ لِيُتِمَّ نِعْمَتَهُ عَلَيْكُمْ...) ¹ - كه در صدد بيان صفت مشتركى براى همه مؤمنان است - تفسير نمود; زيرا آيه معناى خاص خود را كه با تأكيد بيان شده است از دست مى‌دهد. اهل‌بيت(عليهم السلام) قطعاً از مؤمنان هستند; از اين رو آيه دوم شامل آنان نيز مى‌شود.

سؤال: اگر مراد از آيه اول، مضمون آيه دوم است، پس چرا خداوند آنان را با خطاب خاصى كه تنها ايشان را دربرمى‌گيرد مورد خطاب قرار داده است لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً ؟

پاسخ: ما دو نوع طهارت داريم: پاكى درجه پايين كه همه امت از جمله اهل‌بيت(عليهم السلام) را دربرمى‌گيرد، و پاكى درجه عالى (عصمت و پاكى از گناهان با توانايى بر انجام آنها) كه مختص اهل بيت(عليهم السلام)است. به راستى اگر فخر رازى در تفسيرش ² براساس همين آيه، اعتقاد به عصمت و پاكى اهل حل و عقد پيدا مى‌كند، آيا شايسته نيست كه ما به عصمت اهل‌بيت(عليهم السلام) - كه خداوند آنان را به ويژه گى درجه عالى پاكى اختصاص داده است - اعتقاد پيدا كنيم؟ به خصوص كه روايات فريقين به صراحت دلالت دارد كه مراد از اهل بيت(عليهم السلام) فاطمه، على، حسن و حسين(عليهم السلام) مى‌باشد; نه همسران پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم).

اما نص بر امامت و وصيت درباره آن، دليل روشن آن حديث غدير، حديث ثقلين، حديث منزلت وحديثى است كه تصريح مى‌كند: خلفا بعد از پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) دوازده نفرند و همه آنان از قريش‌اند . اين روايت، نه بر خلفاى راشدين تطبيق مى‌كند و نه بر خلفاى بنى اميه و يا بنى عباس; زيرا عدد دوازده بر هيچ كدام از آنان و هيچ گروه ديگرى منطبق نيست.

كسى كه خواهان تفصيل بيشترى درباره اين موضوعات است، بايد به كتابهاى معتبر شيعه، به خصوص كتاب مراجعات علامه سيد عبد الحسين شرف الدين مراجعه كند.

3. در ميراث مكتب خلفا و صحابه، نقلهاى فراوان تاريخى و جديد