91مىدهد. و چه بهتر كه انسان اين استشفا را در محل نزول آن; يعنى حرمين شريفين بخواهد و مؤانست و مجالست خود با قرآن را زياد كند و از نور قرآن بهره گيرد كه بزرگان اهل معرفت گفتهاند: المجالسة مؤثرة و خداوند متعال فرمود: ...فَاقْرَؤُا مٰا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ... . 1
قرائت و تلاوت قرآن سيره مستمره امامان عليهم السلام بوده است، به خصوص در حرمين شريفين و عتبات مقدس. سيد جليلالقدر، علامه بزرگوار بحرالعلوم مىگويد: وارد حرم علوى در نجف اشرف شدم، ديدم مولايم بقية الله الاعظم - ارواح من سواه فداه - بالاى سر مبارك امير مؤمنان با صداى مليح و شيوا، با جذبه خاص ملكوتى قرآن تلاوت مىكند، من نيز اين شعر را ترنّم كردم:
چه خوش است صوت قرآن، ز تو دلربا شنيدن
به رخت نظاره كردن، سخن خدا شنيدن 2
*قرآن ذكر است
ذكر خدا در همه حال نيكو و پسنديده است و يكى از نامهاى قرآن نيز ذكر است; إِنّٰا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنّٰا لَهُ لَحٰافِظُونَ . 3 و ذكر نام و ياد خدا، باطن انسان را نورانى و مرضهاى قلبى را شفا مىبخشد و ضمير آدمى را با خالق هستى مأنوس مىسازد. على(عليه السلام) فرمود: