104
إِنَّهَا قِبْلَةٌ مِنْ مَوْضِعِهَا إِلَى السَّمَاءِ 1.
قال الله تبارك و تعالى:
إِنَّ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنّٰاسِ لَلَّذِي بِبَكَّةَ مُبٰارَكاً وَ هُدىً لِلْعٰالَمِينَ * فِيهِ آيٰاتٌ بَيِّنٰاتٌ مَقٰامُ إِبْرٰاهِيمَ وَ مَنْ دَخَلَهُ كٰانَ آمِناً . 2
آيه شريفه با تأكيد شروع مىشود و تعبير وضع در قبال رفع است و از تعبير وضع استفاده مىشود كه كعبه تنزل يافته مثال آن چيزى است كه در سماء رابع خلق شده است و الا چرا نفرمود: انّ اوّل بيت بُنِىَ أو جُعِلَ و هكذا و در علم ادب ثابت شده است كه لام در نفع ناس است كعبه براى منفعت مردم است كه در جاى ديگر فرمود: لِيَشْهَدُوا مَنٰافِعَ لَهُمْ وَ يَذْكُرُوا اسْمَ اللّٰهِ فِي أَيّٰامٍ مَعْلُومٰاتٍ... . 3
*كعبه صدف است
كعبه صدفى است كه دُرّ ثمين ولايت را در خود جاى داد و تلاش براى رسيدن به كعبه در حقيقت تلاش براى وصال به حق و وصول به ولاى على است; زيرا على مولودى است كه شير توحيد را از سينه اين مام نوشيد و او گوهر اين صدف است و روشن است كه هر گوهرى ارزشمندتر از صدفِ خويش است. به قول عارفى كه مىگفت: شيخ ما رو به كعبه دارد و من دل در نجف; چرا كه گوهرِ اين صدف اكنون در