169و شهوت و غضب، خويشتن را مىرهاند و از ويژگيهاى حيوانى دور مىشود. آن گاه كه مُحرِم، مخيط را از خود دور مىسازد و دو جامه سپيد ساده بر تن مىكند، اين كار او نشان از جدايى از هر گونه وابستگى و پيوستگى مادّى دارد و همه نمودارهاى امتياز و فخر و برترى را كنار مىاندازد و زير پا مىگذارد و با گفتن «لبّيك» در ميقات عقد احرام مىبندد و همان گونه كه با تكبيرةالاحرام در نماز، حقّ انحراف از قبله را ندارد و هر كلامى جز كلام حق بر او جايز نيست، در اين جا نيز نمىتواند از حق روى برتابد.
«لبيك» يعنى اگر عمرى به ديگران لبّيك گفتهام، اينك تنها به خداوند متعال لبّيك مىگويم و لبّيك را تكرار مىكنم تا در ژرفاى جانم لذّت بندگى را درك كنم.
اى مُجِرم مُحرم شده در كنج حَرَم
***