94
2-5. دلالت روايت
پس از بحث و بررسى درباره «سند» روايت و اثبات مورد اعتماد بودن آن، به چگونگى «دلالت روايت» و ميزان آن مىپردازيم.
اين روايت دلالتى واضح بر حد طواف دارد و به خوبى محدوده طواف را براى شيعيان بيان نموده است.
اين روايت صحيحه بر امور ذيل دلالت دارد:
1. اين روايت ظهور دارد كه طواف پشت مقام ابراهيم(ع) در هنگام ضرورت جايز است. 1
2. اين روايت شريف دلالت بر صحّت طواف پشت مقام ابراهيم (ع)به هنگام اختيار دارد. زيرا امام(ع) فرموده است: «ما أُحبّ ذلك و ما أرى به بأس»
3. روايت بر اين دلالت دارد كه طواف پشت مقام ابراهيم(ع) جايز است، هر چند عملى مكروه مىباشد و البته اين كراهت با وجود ضرورت بر طرف خواهد شد، زيرا با توجه به جمله امام كه مىفرمايد: «الا ان تجد منه بدا»، دليلى بر منع و يا كراهت در صورت وجود اضطرار نداريم. 24. جمله «ما أُحبّ ذلك و ما أرى به بأس» درباره حالت اختيار است؛ زيرا در آن هنگام است كه فرد ممكن است رغبت به انجام عملى يابد و يا آنكه رغبت نيابد، اما در حالت اضطرار اصلا رغبت و ابراز آن معنى نمىيابد، چه آنكه در حالت اضطرار رغبت در فعل متصور نيست.
5. با دقت در روايت در مىيابيم كه، در روايت آمده است كه «فلا تفعله الاّ أن لا تجد منه بدّاً» و اين پرسش مطرح مىشود كه نهى در اين جمله، آيا نهى تنزيهى است و يا نهى تحريمى؟
در پاسخ بايد گفت كه به دلائل ذيل، نهى در اين روايت «نهى تنزيهى» است.