42زين الدين بن على بن احمد عاملى مشهور به شهيد ثانى (966 ه. ق.) در مسالك در ذيل عبارت شرايع مى‌فرمايد: «بمعنى كون الطواف فى المحلّ الخارج عن جميع البيت و الداخل عن جميع المقام.» ¹ طواف بايد در مكانى كه بيرون از خانه خدا و مقام ابراهيم(ع) انجام شود.

محمد محسن ابن شاه مرتضى ابن شاه مشهور به فيض كاشانى(متوفاى 1090 ه.ق) در مفاتيح الشرائع آورده است: «و أن يطوف بين البيت و المقام» ²مرحوم محمدبن حسن، مشهور به فاضل هندى (متوفاى 1137 ه.ق) نيز فرموده: «الطواف بين البيت و المقام»، طواف بايد بين بيت‌الله و مقام ابراهيم(ع) باشد. ³سيد طباطبائى (متوفاى 1231 ه. ق.) در «رياض المسائل فى تحقيق الاحكام بالدلائل» آورده است: «و ان يكون طوافه بين المقام و البيت مراعيا قدر ما بينهما من جميع الجهات مطلقا على المشهور، بل قيل: كاد ان يكون اجماعا و فى الغنيه الاجماع عليه صريحا.» ⁴ طواف بايد بين خانه و مقام باشد و بنا بر مشهور اين حد در همه اطراف كعبه به طور مطلق رعايت شود. گفته شده: اجماع بر اين مساله دلالت دارد و در غنيه به طور صريح ادعاى اجماع شده است.

شيخ محمد حسن بن باقر نجفى (متوفاى 1266 ه.ق.) در جواهر الكلام به تفصيل به اين مساله پرداخته است. اين محقق بزرگ تشيع، پس از طرح مساله مى‌فرمايد: «و على كل حال فلا خلاف معتد به أجده فى وجوب كون الطواف بينه و بين البيت، بل عن الغنية الإجماع عليه»؛ در هر حال، هيچ مخالفت جدى در اينكه طواف بين بيت الله و مقام ابراهيم(ع) باشد نيافته ام و بلكه در غنيه ادعاى اجماع بر مساله شده است. ⁵

خلاصه اينكه با جستجو در كلمات فقهاى بزرگ تشيع مى‌بينيم كه از زمان مرحوم «شيخ طوسى» تا پايان قرن سيزدهم هجرى قمرى اكثريت قريب به اتفاق آنان مساله محدوده طواف را در كتب