91
حيات ابدى رسيد.»
اجابت دعوت حق، حيات آور است، انسان را زنده مىكند و به او علم و معرفت و قدرت و توان مىدهد. مردان الهى دائماً حق را اجابت مىكنند. هر گاه از حالى به حال ديگر منتقل شوند و با تمامى نفسهايشان خدا را مىخوانند، پاسخ او را مىدهند. اگر سالك لباس طاعت پوشد و از لباس معصيت خارج گردد، بهترين پاسخ را به خداى سبحان داده است.لذا لبيك حج در ميقات الگويى براى تمامى زندگى است تا انسان در طول حياتش و سراسر عمرش مراقب حضور حق باشد، نجواها و نداهاى او را بشنود و او را اجابت كند.
پنج) ذوب گناه
لبيك گناهان را مىبرد، با معصيت سازگار نيست، آثار آنرا نابود مىكند، بر ايمان مىافزايد، لبيك غروب گناه است، آنگاه كه خورشيد حق بتابد معاصى غروب مىكنند. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:
«مَا مِنْ حَاجٍّ يَضْحَى مُلَبِّياً حَتَّى تَزُولَ الشَّمْسُ إِلاَّ غَابَتْ ذُنُوبُهُ مَعَهَا...»؛
«هيچ حج گزارى نيست كه روز را به لبيك گفتن به سر آورد، مگر آنكه همراه غروب خورشيد، گناهانش پنهان مىشود». 1
همچنين فرمود:
«مَنْ أضْحَى يَوماً مُلَبِّياً حَتَّى تَغْرِبَ الشَّمْس غَرِبَتْ ذُنُوبُهُ فَصَارَ كَمَا وَلَدَتْهُ أُمُّه» ؛
«كسى كه يك روز تا غروب آفتاب لبيك بگويد، گناهانش از بين مىرود و همچون زمانى مىشود كه مادرش او را به دنيا آورده است». 2
و نيز فرمود: