948- آقامصطفى خمينى نيز فرموده است: «عبادت خضوع در برابر مبدأ هستى است كه در امورى خارج از قدرت بشر مثل شفاى مريض و نزول باران دخالت مى‌كند». ¹9- ايزوتسو گويد: «عبادت يعنى خضوع و اظهار خاكسارى در برابر موجودى كه شايسته الوهيت است يعنى خضوع در برابر موجودى كه داراى اوصاف خدايى باشد، و انسان او را شايسته اين الوهيت بداند». ²10- آيةاللّٰه سبحانى فرموده: «عبادتى كه انجام آن جز براى خداى متعال جايز نيست عبارت است از قول يا عملى كه حاكى از خضوع قلبى باشد در برابر آن‌كه او را به عنوان رب و خدا پذيرفته است. و در برابر آن‌كه دنيا و آخرت انسان به‌دست اوست. يعنى در برابر آن‌كه خلقت و زنده كردن و ميراندن و شفاى مريضان و بخشش گناهان به‌دست اوست، پس اگر خضوع در برابر شخصى حتى بالاترين درجه آن باشد مثل سجده ولى اعتقاد به الوهيت او نباشد اين شرك در عبادت نيست گرچه از آن نهى شده است». ³ ايشان شبيه اين تعريف را در ساير آثار خود نيز ذكر كرده است. ⁴ و مورد پذيرش عده‌اى نيز واقع شده است. ⁵از تعريف‌هاى متعدد ذكر شده معلوم شد كه عبادت به معنى مطلق اطاعت يا مطلق خضوع و ذلت نيست، و حتى نهايت خضوع و ذلت نيز عبادت نمى‌باشد بلكه عمل عبادى چند شرط دارد:

1- بايد همراه با خضوع و خشوع و ذلت باشد.

2- آن عمل مطابق با شرع باشد، و به عبارت ديگر مأمور به شرعى باشد و طبق آن