173وهابيان طبق اين آيه شريفه هرگونه خواندن غير خدا عبادت غير خدا است و شرك مى‌باشد.

ولى اين استدلال صحيح نيست، زيرا تفسير اين آيه شريفه آن است كه مقصود از اَلَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ يعنى بت‌ها و آنچه كه به عنوان إله مورد پرستش قرار مى‌گيرد و خداوند مى‌فرمايد اين بت‌ها قدرت بر كمترين چيز را ندارند زيرا اين اصنام جماداتى هستند كه شعور ندارند و اگر شما آنان را بخوانيد آنها دعاى شما را پاسخ نمى‌دهند، و اگر سخن شما را بشنوند مثل ملائكه ولى آنها مستقلاً و از طرف خودشان قدرت انجام چيزى را ندارند مگر آن‌كه خداوند به آنان اجازه دهد و خداوند به كسى كه به عنوان «ربّ» خوانده شود چنين اجازه‌اى را نداده است. ¹روشن است كه كلمه «دعا» مترادف و مساوى با كلمه «عبادت» نيست و هر عبادت غير خدا شرك است امّا هر دعا و خواندن غير خداوند شرك نيست دعا در لغت به معنى مطلق ندا است لاٰ تَجْعَلُوا دُعٰاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعٰاءِ بَعْضِكُمْ بَعْضاً ² اينجا روشن است كه دعا به معنى خواندن است نه عبادت. اگر خواندن شخصى همراه با اعتقاد به مالكيت مدعوّ و ربوبيت او كه دنيا و آخرت به‌دست اوست باشد چنين خواندنى عبادت است، و در غير اين صورت خواندن به معنى عبادت نخواهد بود. كسى كه شخصى را به يارى خود مى‌طلبد او را خوانده و از او استغاثه جسته است و در عين حال او را نپرستيده است.

اگر حديث مى‌گويد:

«الدعا مخّ العبادة» ³ معنايش آن نيست كه مطلق خواندن هركس عبادت او باشد، ⁴ بلكه به معنى آن است كه خواندنى كه غايت خضوع و تذلّل و عبوديت را به همراه داشته باشد و داعى خود را عبد و مملوك براى مدعو دانسته و مدعو