78
و در اينجا چند مسأله است:
مسألۀ 227- نيت را لازم نيست به زبان بياورد و لازم نيست به قلب بگذراند، بلكه همانكه بنا دارد اين عمل را بجا آورد و با اين بنا بجا آورد، كفايت مىكند و به عبارت ديگر، نيت در عبادت و كارهاى ديگر در اين جهت فرق ندارد، پس همانطور كه انسان با قصد آب مىخورد و راه مىرود عبادت را اگر همانطور بجا آورد با نيت بجا آورده.
مسألۀ 228- بايد عبادت را براى اطاعت خدا بجا آورد و در اين جهت با كارهاى ديگر فرق پيدا مىكند. پس بايد طواف را براى اطاعت خداوند بجا آورد.
مسألۀ 229- اگر در بجا آوردن طواف يا ساير اعمال عمره كه عبادى است ريا كند؛ يعنى براى نشان دادن و به رخ ديگرى كشيدن و عمل خود را خوب جلوه دادن بجا آورد طواف او و همينطور هر چه را اينطور بجا آورده باطل است، و در اين عمل معصيت خدا را هم كرده است.
مسألۀ 230- ريا بعد از عمل و تمام كردن طواف يا ديگر اعمال، باعث بطلان عمل نمىشود.
مسألۀ 231- كفايت مىكند در صحيح بودن عمل آنكه براى خدا بياورد يا براى اطاعت امر خدا يا براى ترس از جهنم يا براى رسيدن به بهشت و ثواب.