123 مسأله نهم: به فتواى اماميه، حنفيان و شافعيان، موالات و پىدرپى بودن در اشواط سعى معتبر نيست، بنابراين جايز است ما بين دفعات سعى فاصله بيندازد و سپس از همان جائى كه قطع كرده، شروع كند، گرچه يك شوط از طواف را هم، بيشتر نياورده باشد. 1 وليكن حنابله در اين مسأله با بقيّه مخالفت كرده، و به وجوب توالى حكم كردهاند، همچنانكه ابن جُزىّ در قوانين الفقهيه نيز، از مالكيان اشتراط موالات در سعى را نقل و سپس اضافه مىكند به اعتقاد مالكيان: اگر فاصله زيادى بين اشواط سعى بيفتد واجب است سعى را از اوّل شروع نمايد وليكن فاصله كم ضررى ندارد. 2 مسأله دهم: به فتواى بسيارى از فقهاى اماميّه: واجب است شخص سعى كننده به هنگام رفتن رو به مروه، و در وقت برگشتن رو به صفا باشد، و چنانچه بر خلاف آن عمل كند جايز نيست، البته در راه رفتن، اگر به چپ و راست يا پشت سر خود نگاه كند، مانعى ندارد، به شرط اينكه قسمت جلوى بدن به حال خود باقى باشد. مثلاً بگويند به طرف مروه مىرود...
مستحبات سعى
مستحبات سعى امورى است كه فقهاى مذاهب اسلامى در مناسك خود آوردهاند. گرچه اختلافى در موارد استحباب مشاهده نمىشود وليكن در بعضى از تعبيرات تفاوتهائى وجود دارد.
به عنوان مثال هيچ يك از فقها به وجوب طهارت از حدث و خبث فتوا ندادهاند، بلكه همه آنها به استحباب آن تصريح كردهاند.
و يا راه رفتن به شكل هروله (مانند راه رفتن شتر در آغاز سرعت گرفتن) را، همه فقها مستحب مىدانند وليكن تعبيرات فقها متفاوت است.
مثلاً حنفيان و مالكيان هروله بين دو ميل را مستحب مىدانند.
و شافعيان در وسط مسافت (راه) هروله را مستحب مىدانند.
و به نظر اماميه: بين مناره و كوچه عطر فروشان. و اكنون اين قسمت (يعنى ابتدا و تا انتهاى مكان هروله) در بناى جديد با چراغهاى سبز مشخص شده است.
نكاتى در احكام سعى
1 كسى كه قدرت ندارد هر چند سوار بر مركب اعمال سعى را انجام دهد، مىتواند نايب بگيرد و حجّش نيز به اتفاق جميع فقها صحيح است.