115وظايفى دارد كه مشخص است. مديريتهاى عمده كشور، اداره همه امور اجرايى كشور، هزينه كردن بودجه كلان كشور، بر عهده قوه مجريه است.
البته ممكن است در بخشى از مسائلى كه اين سياستها متضمن آن است، مسئولانى نظرات دگرگونهاى داشته باشند. ايرادى ندارد. اينها مىآيند و نظرات خود را مطرح مىكنند. اتخاذ اين سياستها هم يك روند بسيار معقول و منطقى دارد؛ در دستگاهِ موظف اين كار در دولت، طراحى مىشود و بعد درجه درجه بالا مىآيد تا به مجمع تشخيص مصلحت مىرسد. بنابراين، تمام جوانب مراعات مىشود؛ در عينحال ممكن است يك نفر مخالف باشد. ايرادى ندارد، ليكن همچنان كه يك قانون تا وقتى قانون است، مخالفت با آن جايز نيست، سياست هم كه مضمون قانون اساسى است - مرتبه سياستها از قانون بالاتر است؛ در حد قانون اساسى است - تا وقتى تغيير پيدا نكرده است، ولو كسى نظر ديگرى داشته باشد، نبايد بر طبق نظرِ خود عمل يا تبليغ كند.
بحث در مجامع علمى و فنى و تخصصى بسيار خوب است، اما فضاسازى در كشور به شكلى كه اغواى افكار عمومى بشود، غلط و برخلاف مصالح كشور است.
سياستى كه مطرح كردم، يك سياست مهم كشور است.
مسئولان بايد به سياستها عمل كنند و منسجم باشند. انسجام، مهمترين شرط پيشرفت است. من به شما عرض كنم اگر دشمن ملاحظه كند كه در كشور ما يك گروه مؤمن، متعهد، منسجم،