200طمع را با حقيقت ورع و پرهيزگارى بريدى و از سنت ابراهيم پيروى كردى كه فرزندش، ميوه دلش و گل خوشبوى قلبش را به قربانگاه آورد و آن را سنتى براى آيندگان و وسيلهاى براى تقرب به خداوند براى نسلهاى بعد قرار داد؟ گفت: نه.
همچنين امام صادق(ع) در حديث مصباح الشريعه فرمود:
«و اذبح حنجرة الهوى و الطمع عند الذبيحة ».
و هنگام قربانى، حنجره و رگهاى هوس و طمع را قطع كن.
از نكات جالب اينكه در هر دو حديث تعبير به گلو (حنجره) براى طمع شده است. گويا به هنگام قربانى بايد گلوى طمع را چنان فشرد تا آن را سر بريد و آزمندى را از بيخ و بن بركند. قربانى گناهان را مىشويد و مغفرت الهى را شامل حال مىكند.
2. مهار نفس
حاجى همينكه قربانىاش را سر بريد و نيت خويش را در اين عمل خالص كرد، از نفسانيت و حيوانيت رها شده، روح خويش را به ملأأعلى متصل كرده است. قربانى، كالبد تاريك حيوانيت را از روح انسان خارج مىكند، قربانى باعث آزادى روح شده، انسان را به مشاهده انوار قدسى مىرساند.
در واقع قربانى، عمل به سنت ابراهيم(ع) است؛ پيامبرى كه نفس خويش را در مسلخ عشق كشت و به ذبح فرزند خويش اقدام نمود و