184قيامت و وقوف در اينجا، يادآور وقوف در آنجاست. پس بايد آماده شد و خود را براى رفتن مهيا كرد.
اوج دعا در بيابان عرفات، دعاى نورانى سيدالشهدا(ع) كنار كوه رحمت است. سالار شهيدان نخست زبان به حمد و ثناى الهى گشوده، از جواد، حكيم، رحيم، نور، سميع، بصير، لطيف، خبير و رئوف سخن مىگويد. سپس در حالىكه اشك از ديدههايش جارى است با نهايت ادب، شور و عشق دست نياز بهسوى خدا بلند كرده عباراتى بر زبان جارى مىسازد كه فقط لايق پدر امام سجاد(ع) است؛ امام سجادى كه سرّ دعا را بر انسان گشود و دعا را براى بشر معنا كرد و نحوه راز و نياز با خدا را به آدمى آموخت. آرى چه زيباست كه اين كلمات عاشقانه را از زبان حسينبنعلى(ع) در بيابان عرفات بگوييم، وه، چه باصفاست كه با نهايت خشوع و عشقورزى از عمق جان در وادى نور و معرفت با خدا سخن بگوييم.
دعا در اين زمان و اين سرزمين قطعاً مستجاب است و گناهان آدمى به حتم مغفور. شايد يكى از اسرار اين مسأله حضور امام زمان(ع) در عرفات باشد. صاحب الامر(ع) در حج، در عرفات و در منى قطعاً حاضر است و براى امتش دعا مىكند، آنها را مىبيند و به آنها نظر عنايت دارد، خداوند هم به بركت حضور حجةبنالحسن(ع) به حجاج نظر لطف كرده، آنها را مورد مرحمت خويش قرار مىدهد. محمدبنعثمان عمرى، از نواب خاص امام زمان درباره حضور صاحب