179گناه، هر چند گناه ابراهيم به معناى خاصى است كه با عصمت آن بزرگوار سازگار است و يا به لحاظ «معرفت» به عبادت است. البته اعتراف هم به معرفت باز مى‌گردد؛ زيرا اعتراف به معناى معرفت به معاصى است؛ پس نام عرفات اشاره به لطيفه‌اى عرفانى دارد كه همان معرفت است و عرفات چيزى جز معرفت نيست.

معرفت به سالك بصيرت مى‌دهد؛ بصيرتى كه با آن مى‌توان راه را از بيراهه تشخيص داد. ¹ بصيرت، آدمى را از هر گونه سرگردانى، تزلزل و حيرت نجات مى‌دهد. روشن‌بينى‌هايى كه عارف با نور عقل و شهود دريافت مى‌كند چراغ هدايت او مى‌شود و او را از سرگشتگى و تحير مى‌رهاند.

2. وادى شور و عشق

عشق مشوق انسان براى حركت به سوى آسمان است. زيبايى معشوق، عاشق را به سوى خود مى‌كشد و او را به وصال مى‌رساند، عارفان براى اشاره به عشق و حب به اين آيه استناد مى‌كنند:

(يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللّٰهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ) ²

اى گروهى كه ايمان آورده‌ايد هر كه از شما از دين خود مرتد