112را متوجه مرگ، قبر و جهان ديگر مىكند؛ لباس احرام انسان را براى سفر ابدى مهيا مىسازد. هنگامى كه انسان از قبر برمىخيزد، خود را با كفنى ساده و سفيد در حضور حق مىيابد. كفن دوخت و دوزى ندارد، لباسى ساده است، همراه با تكلف و زينت نيست، اينها خصوصيات لباس احرام است. راهى پيش پاى انسان جز كوچكردن نيست و بايد تنها سفر كرد. ( وَ لَقَدْ جِئْتُمُونٰا فُرٰادىٰ كَمٰا خَلَقْنٰاكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ ). 1تنها با رخت و لباسى ساده بايد به كوچستان غربت ديدار رفت. خود را بايد براى روزى مهيا كرد كه نه پاى رفتن است و نه اختيار ماندن. زمانى كه حاجى احرام بست و به ميقات رفت و به خدا لبيك گفت، بايد با خود تنها بشود، با خويشتن خلوت كند و با تنپوشى سفيد همچون كبوتران آماده پرواز گردد تا بيرنگ و بىنشان اوج گيرد و در عشق يار ذوب شود. زائر بايد با تبر عبوديت و اخلاص بتهاى درون خويش را بشكند و بر زمين ريزد.
محرم شدم به جامه احرام بندهوار
اسرار محرمات احرام
حاجى در حين احرام از امور بيست و چهارگانه بايد اجتناب كند و