80در مقابل اينان، انسانهاى با شرم و حيايى هستند كه حضرت درباره آنان مىفرمايد:
مَن كَسْاهُ الْحَياهُ ثَوْبَهُ لَمْ يَرَ النَّاسُ عَيْبَهُ. 1
كسى كه لباس حيا بر تن كرده است، مردم عيب وى را نخواهند ديد.
تبذير
شايسته نيست در حالىكه در اطرافمان انسانهايى به نان شب محتاجند و در حسرت شكمى سير، شب را به صبح مىآورند، عدهاى سرگرم شادخوارى و ريختوپاش باشند. شگفتا در جهانى كه هر شب ميليونها انسان بر اثر فقر و تنگدستى جان مىبازند، گروهى نيز به تبذير و اسراف مىپردازند. شبى نيست كه اينان با ترتيب دادن ضيافتهاى آنچنانى به رقابت نپردازند و بخشى از ثروتهاى بادآوردهشان را فداى هوسهاى فخرفروشانه و چشم و همچشمى نسازند. اينان نمىدانند كه ممكن است بر اثر اين ريختوپاشهاى غيرمشروع، روزى به فقر و ندارى گرفتار شوند. آنگاه در چنين روزى دست نياز به سوى ديگران دراز كنند. انسان مؤمن به خدا و رسول بايد بهگونهاى زندگى كند و معيشت خود را چنان سامان دهد كه دچار فقر ناشى از تبذير نشود. حضرت على عليه السلام مىفرمايد:
مَنِ افْتَخَرَ بِالتَّبْذِيرِ احْتَقَرَ بِالْاِفْلاٰسِ. 2
هر كس به ريختوپاش افتخار كند، دچار تنگدستى مىشود.