34
توبه
آمرزشخواهى از خدا، وسيله رهايى انسان از آسيبهاى نافرمانى و رنجهاى گناهان است. اصولاً هر چيزى چارهاى دارد و چاره گناهان، توبه است. جان و روان آدمى در زمزم توبه شستوشو مىشود و صفا و نورانيت باطن به او بازمىگردد. بايد دانست كه زيباترين توبه، توبه خالص، راستين و بدون بازگشت است. توبه كننده آنچنان به خدا روى مىآورد و تعهد مىكند كه دگرباره به سوى گناه بازنگردد.
گناهكاران در صورت بازگشت و توبه، علاوه بر اينكه مورد استقبال و توجه مؤمنان قرار مىگيرند، خداوند نيز درهاى رحمت را به سوى آنان مىگشايد و چنان نورى به قلبشان مىتاباند كه احساس مىكنند مورد الطاف خداوندى قرار گرفتهاند. حضرت على عليه السلام مىفرمايد:
مَنْ تَرَكَ الشَّرَّ فُتِحَتْ عَلَيْهِ ابْوابُ الْخَيْرِ. 1
هر كس بدى را رها كند، درهاى خير به رويش گشوده خواهد شد.
اگر همچنان بر بدى اصرار بورزد، بايد بداند كه باركش همه عيبهاست اگر زود نجنبد، چه بسا راه رهايى برويش بسته شود. حضرت مىفرمايد:
اَلْشَّرُّ جَامِعٌ لِمَساوِىَ الْعُيُوبِ. 2
بدى دربردارنده همه زشتىها و عيبهاست.