127مورد واقعهاى كه به آبرو و شخصيت ديگران مربوط است، داورى كنيم و تا زمانى كه نيازى نيست، قضاوت نكنيم. چگونه مىتوان آبروى ريخته شده ديگران را به آنها بازگرداند و چگونه مىتوان تاوان مرگ حيثيتى افرادرا جبران كرد؟ حضرتعلى عليه السلام بنابر نقل شيعه و اهل سنت مىفرمايد:
لَيْسَ مِنَ الْعَدْلِ الْقَضٰاءُ عَلَى الثِّقَةِ بِالظَّنِّ. 1
داورى بر اساس گمان، خلاف عدل است.
هدايت بدكاران
آدمى نمىتواند در برابر انحراف برادران ايمانى خود سكوت كند و بىاعتنا بماند. رسم برادرى ايجاب مىكند كه راه هدايت را به آنان نشان دهد و دستگيرشان باشد. متأسفانه برخى از مردم، به آزار ديگران و گناهكارى سرگرمند و از اين بىراهه هم باز نمىگردند. نصيحتگران نبايد نااميد شوند، بلكه تا آنجا كه ممكن است، بايد از راه مستقيم يا غيرمستقيم، به هدايت آنان بپردازند. يكى از اين روشها، برخوردهاى حسابشده انسانى و نيكوكارى است كه مىتواند در روحيه آنها اثر مثبت نهد و آنها را دچار خجلت و شرمندگى كند، به گونهاى كه در برابر انسانهاى نيكوكار و خوشبرخورد، خود را حقير و كوچك بدانند و تلاش كنند تا در راه مردان خدا گام بردارند. حضرت على عليه السلام بنابر نقل شيعه و اهل سنت مىفرمايد:
وَ ازْجُرِ الْمُسِئَى بِفِعْلِ الْمُحسِنِ. 2
با كار نيك، بدكار را از بدى باز دار.