101
مَوَدَّةُ ابْنٰاءِ الدُّنْيٰا تَزُولُ لِاَدْنىٰ عٰارِضٍ يَعْرُضُ. 1
دوستى دنياطلبان به كمترين چيزى از بين مىرود.
در سخنى ديگر كه اهل سنت نقل كردهاند، پرده از اين حقيقت برمىدارد و اين سخن را چنين توضيح مىدهد كه:
قُلُوبُ الْجُهّٰالِ تَسْتَفِزُّهٰا الْاِطْمٰاعُ وَ تُرْتَهَنُ باْلَامٰانِىِّ وَ تَتَعَلَّقُ بِالْخَدَائِعِ. 2
قلوب نادانان با طمع همراه است و در گرو آرزوهاست و با فريبكارى پيوند خورده است.
ازاينرو، دوستى آنان با اين موارد درآميخته. به همين جهت با كمترين بهانهاى دوستىها تبديل به دشمن مىشود.
دوستىهاى دروغين
آدمى در زندگى به دوست نياز دارد و دل بىدوست، دلى غمگين و تنهاست. در اين ميان، نكته مهم، دوستيابى است. در اين زمينه بايد پس از آزمودن دوست، به او اعتماد و تكيه كرد. بنابراين، شايسته نيست به محض برخورد با كسى با او طرح رفاقت درافكنيم و رازهاى درونى خود را پيش او بازگوييم. بايد توجه داشته باشيم كه بسيارى از اشخاص وقتى به انسان مىرسند، چنان اظهار دوستى مىكنند كه انسان مىپندارد اين ادعا از اعماق وجودشان سرچشمه مىگيرد، در صورتى كه بسيارى از اين دوستىها و اظهار ارادتها، عمر بسيار كوتاهى دارد. اظهار دوستىها به موقعيت علمى، اجتماعى، اخلاقى و فرهنگى افراد بستگى دارد و بايد با