94 [240] م - نيت را لازم نيست به زبان بياورد و لازم نيست به قلب بگذراند، بلكه همان‌كه بنا دارد اين عمل را به‌جا آورد و با اين بنا به‌جا آورد، كفايت مى‌كند و به عبارت ديگر، نيت در عبادت و كارهاى ديگر، در اين جهت فرق ندارد. پس همانطور كه انسان با قصد آب مى‌خورد و راه مى‌رود عبادت را اگر همانطور به‌جا آورد با نيت به‌جا آورده.(مناسك، مسأله 539)

[241] م - بايد عبادت را براى اطاعت خدا بجا آورد و در اين جهت با كارهاى ديگر فرق پيدا مى‌كند. پس بايد طواف را براى اطاعت خداوند به‌جا آورد. ¹(مناسك، مسأله 540)

[242] م - اگر در به‌جا آوردن طواف يا ساير اعمال عمره و حج كه عبادى است ريا كند؛ يعنى براى نشان دادن و به رخ ديگرى كشيدن و عمل خود را خوب جلوه دادن به‌جا آورد، طواف او و همينطور هرچه را اينطور به‌جا آورده باطل است و در اين عمل معصيت خدا را هم كرده است.(مناسك، مسأله 541)

[243] م - ريا بعد از عمل و تمام كردن طواف يا ديگر اعمال، باعث بطلان عمل نمى‌شود. (مناسك، مسأله 542)

[244] م - كفايت مى‌كند در صحيح بودن عمل، آن‌كه براى خدا بياورد يا براى اطاعت امر خدا، يا براى ترس از جهنم يا براى رسيدن به بهشت و ثواب. ²(مناسك، مسأله 543)

[245] م - اگر در عملى كه براى خدا مى‌آورد، رضاى ديگرى را هم شركت دهد و خالص براى خدا نباشد عمل باطل است.(مناسك، مسأله 544)