105 وَ السّٰابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهٰاجِرِينَ وَ الْأَنْصٰارِ وَ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسٰانٍ رَضِيَ اللّٰهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ وَ أَعَدَّ لَهُمْ جَنّٰاتٍ تَجْرِي تَحْتَهَا الْأَنْهٰارُ خٰالِدِينَ فِيهٰا أَبَداً ذٰلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ (توبه: 100)

پيشگامان نخستين از مهاجر و انصار و كسانى كه به نيكى از آنان پيروى كردند، خداوند از آنان خشنود است و آنان [نيز] از او خشنود شدند و باغ‌هاى بهشتى براى آنان آماده ساخته كه نهرها از پاى درختانش جارى است، جاودانه در آن خواهند ماند و اين است رستگارى و پيروزى بزرگ.

اين گروه از اصحاب، پيشگامان نخستين از مهاجر و انصار و تابعان به احسان‌اند كه از پيامبر خدا(ص) پيروى كردند و با جان و مالشان در راه خدا و همراه با آن حضرت جهاد نمودند و كلام و آيين خدا را برترى دادند و كلام و آيين كافران را به زير كشيدند.

ما معتقديم كه خداوند از اين گروه راضى، و به آنان وعده بهشت داده است. بنابراين به ولايت و دوستى آنان پايبنديم و برايشان دعا مى‌كنيم كه پاداش آنان مضاعف، و مشمول رحمت و مغفرت خدا شوند. ازاين‌رو جايز نيست كه مؤمنان در گناهانى كه شايد از آنان (اصحاب) سر زده است، به بدى و مذمت ياد كنند يا مرتكب غيبت آنان شوند.

2. گروه دوم از صحابه كسانى‌اند كه خداوند به دنبال گروه اول در قرآن از آنان ياد مى‌كند و مى‌فرمايد:

وَ مِمَّنْ حَوْلَكُمْ مِنَ الْأَعْرٰابِ مُنٰافِقُونَ وَ مِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ مَرَدُوا عَلَى النِّفٰاقِ لاٰ تَعْلَمُهُمْ نَحْنُ نَعْلَمُهُمْ سَنُعَذِّبُهُمْ مَرَّتَيْنِ ثُمَّ يُرَدُّونَ إِلىٰ عَذٰابٍ عَظِيمٍ (توبه:101)

و از [ميان] اعراب باده‌نشين كه اطراف شما هستند، جمعى منافق‌اند و از اهل